~1~

Rozdział 1

Jest późny wieczór, można by powiedzieć nawet, że już noc. Nie mam pojęcia, która godzina. Już dawno straciłam poczucie czasu. Bezmyślnie wpatruję się w odbijający się od tafli Jeziora Kortowskiego księżyc. Jestem tu, siedzę na trawie, oddycham, ale czuję, jakby mnie nie było. Chciałabym, żeby mnie nie było...

Od dziecka przychodzę zawsze w to samo miejsce. Tu zawsze potrafiłam dojrzeć światełko w tunelu. Potrafiłam znaleźć rozwiązanie nawet tych trudnych i wielkich problemów. Teraz nie potrafię. Może dlatego, że życie dziecka było łatwiejsze? Życie nastolatki w porównaniu z tym, co było, to tragedia...

Kiedyś potrafiłam się uśmiechać, już nie potrafię. Kiedyś miałam przyjaciółki, odeszły. Kiedyś miałam szczęśliwą rodzinę, kochających rodziców, dziś w domu toczy się wojna o wszystko. A ja nie potrafię pojąć, jak dwoje ludzi, którzy żyli ze sobą blisko 20 lat, może od tak po prostu przestać się kochać...

Pociągam nosem i ocieram rękawem swetra płynące po policzkach łzy. Obiecałam sobie, że nie będę już przez nich płakać. Ale to trudne. Jest cholernie ciężko, gdy dwie najważniejsze osoby w twoim życiu, ludzie, których kochasz bezgranicznie, kłócą się nawet o ciebie i o to, kto ma do ciebie większe prawo.

 - Hej - słyszę za sobą czyjś głos. Przerażona, zrywam się z miejsca i zaczynam cofać.

 - Nie podchodź! - mówię. Nie poznaję własnego głosu.

 - Spokojnie, nic ci nie zrobię - zatrzymuje się i wyciąga przed siebie ręce, chcąc mnie uspokoić. Wychodzi z cienia, żebym lepiej mogła go widzieć - Zobaczyłem, że tu siedzisz i pomyślałem, że coś ci się stało.

 - Jak widzisz wszystko ze mną w porządku. Możesz iść - wzruszam obojętnie ramionami. W środku jednak tej obojętności wcale nie czuję. Bo ten tajemniczy nieznajomy zainteresował się mną bardziej, niż rodzice w ciągu ostatniego miesiąca.

 - Nie powinnaś wracać do domu?

 - Nie chcę wracać do domu - mówię, po czym zatykam ręką usta.

 - Więc jednak nie jest w porządku - wolno rusza w moją stronę - Powiedz, dlaczego nie chcesz wracać?

Staje tuż przede mną. Muszę zadrzeć głowę do góry, żeby móc patrzeć mu w oczy. Mimo panującego dookoła mroku, dostrzegam w nich coś, co powoduje, że mam ochotę opowiedzieć mu wszystko to, co najbardziej mnie boli. Milczę jednak, pozwalając mu posadzić się na trawie. On siada obok mnie, ocierając ramieniem o moje ramię.

Milczymy. Nie jest to jednak przytłaczające nic niemówienie. W jego towarzystwie milczy się całkiem przyjemnie. Trochę dziwnie się czuję, siedząc tak blisko niego. W końcu go nie znam, widzę go po raz pierwszy w życiu. Jestem z nim sama w środku nocy, gdyby chciał, mógłby ze mną tu zrobić, co by tylko chciał. Nikt by nic nie usłyszał.

 - Nic ci nie zrobię – powtarza po raz kolejny.

 - Oni się kłócą – szepczę, wlepiając w niego błyszczące od łez oczy – Kłócą się nawet o to, kto ma do mnie większe prawo. Jakbym była rzeczą, nie człowiekiem. A ja żyję! Czuję! I mam tego wszystkiego powyżej uszu! – z każdym kolejnym wypowiedzianym słowem, mój głos się podnosi.

 - Przykro mi – mruczy, uśmiechając się delikatnie – Musisz być silna, maleńka. Po burzy zawsze wschodzi słońce.

Wypowiedziane przez niego słowa wydają się banalne, a jednak mają w sobie coś, co pozwala mi uwierzyć, że jednak kiedyś może będzie lepiej. Może już niedługo przestaną się kłócić, może znów będzie jak dawniej… Nadzieja na lepsze jutro i to, jak mnie nazwał sprawia, że w moich oczach ponownie pojawiają się łzy. Nie są to jednak łzy smutku. Po raz pierwszy od dawna wierzę, że będzie lepiej.

 - Dziękuję – szepczę, opierając głowę na ramieniu nieznajomego. Ten gest wydaje mi się taki dobry, odpowiedni do chwili, która trwa.

 - A teraz odprowadzę cię do domu, dobrze? Nie możesz spędzić nocy nad jeziorem. Chociaż nie powiem, całkiem miło by było spać tak pod gwiazdami.

 - Kozaczysz, czy próbujesz grać romantyka?

 - Jestem romantykiem. No i może trochę kozaczę – szczerzy się wesoło.

Też się uśmiecham. Pierwszy raz od dawna na moich ustach pojawia się szczery uśmiech. I to przez kogo? Przez chłopaka, którego znam od kilkudziesięciu minut, o którym kompletnie nic nie wiem. Przyłapuję się nawet na rozmyślaniu o tym, czy jeszcze kiedykolwiek go spotkam.

 - Więc chodźmy – oddycham głęboko. Zanim jednak udaje mi się choćby zacząć wstawać, nieznajomy zrywa się z miejsca i wyciąga do mnie dłoń.

Łapię ja trochę niepewnie. Jest duża. I ciepła. Jednocześnie silna i delikatna. Potrząsam głową, chcąc sprowadzić się z powrotem na ziemię. Ruszam przed siebie, nieznajomy rusza za mną.

 - Nawet nie wiem, jak masz na imię – mówi, doganiając mnie.

 - Paula.

 - Paulina.

 - Nie, nie Paulina. Paula – tłumaczę - Nie pytaj, ojciec się uparł… A ty? Poczekaj! Spróbuję zgadnąć!

 - Proszę bardzo – wzrusza ramionami, uśmiechając się. Wygląda, jakby się cieszył z powrotu mojego w miarę dobrego humoru.

 - Hmmm… - mruczę, obserwując go – Na Zdziśka to ty mi nie wyglądasz, na Edzia raczej też nie… Może… Wiktor?

 - Blisko. Też na W.

 - Naprawdę?! – wołam zdziwiona. Nie podejrzewałam, że uda mi się trafić w pierwszą literę jego imienia za pierwszym podejściem.

 - Imię na w… - przechylam głowę, szukając w głowie imienia – Wacek raczej nie.

 - No nie, nie Wacek.

 - Witek?

 - Nie – szczerzy się, dumny z mojej niecelności.

 - Więc musisz być Wojtek!

 - Niekoniecznie muszę, przecież mogę być Władkiem. Ale zgadłaś, jestem Wojtek.

 - Wiesz… – zatrzymuję się nagle – Dalej pójdę już sama. Nie chcę, żeby oni widzieli mnie z… No wiesz.

 - Jasne – uśmiecha się ze zrozumieniem.

Kiwam głową i ruszam przed siebie.

 - Paula?!

 - Tak?

 - Spotkamy się jeszcze kiedyś?

 - Wiesz, gdzie mnie znaleźć – mówię, spoglądając w kierunku, z którego przyszliśmy – Cześć.

 - Do zobaczenia – mówi. Wciska ręce do kieszeni i rusza przed siebie. Ja robię to samo.

Cicho otwieram drzwi i wślizguję się do mieszkania. Pozbywam się butów i wchodzę do salonu. Ojciec znów śpi na niewygodnej kanapie, bo matka wyrzuciła go z sypialni. Poprawiam koc, którym jest okryty i ruszam do siebie. Mimo tych wszystkich kłótni o każdą błahostkę, nadal go kocham. Nadal ich kocham…

Chłop z Mazur nr 1. 

:)