~3~

Rozdział 3

Mieszkanie z dwójką facetów jest męczące. Do takiego wniosku dochodzę, gdy w salonie po raz kolejny znajduję brudną koszulkę Wojtka, a w kuchni niepozmywane przez Piotrka naczynia z poprzedniego wieczora. Wzdychając cicho, zabieram się za sprzątanie. Chociaż tyle mogę dla nich zrobić w podziękowaniu za to, iż pozwalają mi ze sobą mieszkać. Bo od tamtego dnia, gdy spotkaliśmy z Wojtkiem naszych rodziców, nie widziałam się z matką. Nie tęsknię za nią. Mam wrażenie, ze jej nienawidzę. To dziwne uczucie... Przecież kochałam ją przez tyle lat, a ta jedna chwila, kilka sekund, wystarczyło, by wszystko się diametralnie odmieniło. Dobrze, że chociaż mam ojca, który stara się jak może, żeby było lepiej…

Gdy wszystko jest w miarę uporządkowane, siadam na kanapie z podręcznikiem w dłoni. Niedługo czeka mnie matura. Powiedziałabym, że nawet bardzo niedługo. Z matmy czy polskiego nie muszę się uczyć. Od zawsze jestem takim mieszańcem, pół umysłu ścisłego i pół humanistycznego. Gorzej jest u mnie z chemią i biologią. A te właśnie przedmioty dobrałam sobie jako dodatkowe. Muszę jakoś uzbierać punkty, jeśli naprawdę poważnie myślę o dostaniu się na weterynarię. A zapewniam, że myślę o tym bardzo poważnie.

Nie zauważam nawet, gdy chłopaki wracają z porannego treningu. Piotrek, jak to on, od razu kieruje się do kuchni. Zawsze jest głodny, zupełnie, jakby miał wielkiego tasiemca. Wojtek natomiast ląduje obok mnie na kanapie. Wciska głowę na moje kolana i patrzy na mnie z dołu.

 - Znów męczysz te mi... mio...

 - Chodzi ci o mitozę? Nie, dziś czas na chemię.

 - Kobieto... Chemia to zło, zapamiętaj!

 - Może i tak, ale muszę zdać tą maturę. Więc z łaski swojej zejdź ze mnie i idź jeść. W lodówce została jeszcze pizza od wczoraj. No chyba, że Piotrek już ją wchłonął.

 - Hain! Ta pizza jest moja! – drze się, próbując pozbierać swoje cielsko z kanapy.

 - Była, chciałeś powiedzieć! – słysząc z kuchni głos Piotrka, cicho chichoczę. Tasiemiec znów wygrał bitwę z Wojtkiem o zawartość lodówki.

 - Pauliś, a co robisz wieczorem?! – marszczę czoło, słysząc tę podejrzaną nutkę w głosie Haina.

 - A dlaczego pytasz?

 - Świetnie! Skoro nie miałaś planów, już je masz! Idziesz z nami, prawda? – wychyla się z kuchni, wlepiając we mnie te swoje wielkie oczyska.

 - Muszę się uczyć.

 - Nudziiiiisz – zza bruneta wychyla się blondyn – No nie daj się prosić!

 - Gdzie?

 - Karaoke u Krzyśka.

 - U Bartka?

 - U Krzyśka – próbuje postawić na swoim Piotrek.

 - Chciałem zauważyć, że Bartek i Krzysiek to ta sama osoba – wtrąca się Wojtek, a my mrozimy go wzrokiem.

 - Masz być gotowa na 20.

 - Ja się wyrobię. Na was jak zawsze będzie trzeba czekać. Bo pan gruby musi poprawić fryzurę, bo pan turecko-niemiecki musi dobrać koszulkę do butów…

 - Mała, nie przeginaj.

 - Wiem, że mnie uwielbiacie. Dlatego ja pierwsza zajmuję łazienkę! – podrywam się z kanapy, przeskakując przez fotel.

 - Nie!! – drą się jednocześnie, ale nie mają już szans mnie dogonić. Zatrzaskuję się w łazience na najbliższą godzinę.

U Krzyśka, jak to u Krzyśka, głośno, tłoczno i wesoło. Już na samym progu zostaję wessana w ten szalony tłum. Nie udaje mi się nawet kurtki na wieszak odwiesić, bo czyjaś wielka dłoń zaciska się na mojej, ciągnąc mnie do salonu.

 - Patrzcie, chłopaki! Pauliś przyszła! – drze się Mariański.

 - Bartuś, kochanie – przysuwam się bliżej – Przestań się tak wydzierać, bo ogłuchnę! – wrzeszczę mu do ucha, a on odsuwa się z przerażoną miną.

 - Przyprowadziłaś swoje zwierzątka? – z kuchni wychyla się głowa Krzyśka.

 - Oba. Całe i zdrowe, chociaż zalane litrami perfum – krzywię się, na co chłopcy wybuchają śmiechem. Uspokajają się już, gdy do salonu wchodzą wyżej wymienione zwierzaki. I całe olsztyńskie stado oraz ich znajomi znów wybucha szaloną radością.

 - Ej, ej! Śpiewamy!

 - My! My pierwsi! – wyrywa się Feru, ciągnąc mnie za sobą.

 - Bez Pitera nie śpiewam – mówię, dobrze wiedząc, że jego wycie mnie zagłuszy. Nie umiem śpiewać i w zasadzie to nawet nie lubię. No chyba, że pod prysznicem, ale to inna bajka…

 - Uszy mi zaraz odpadną – mruczę, opadając na podłogę obok Wojtka. Jakimś cudem udało nam się zwiać przed tymi śpiewającymi wariatami. Zdecydowanie źle działa na nich to śpiewanie. Albo to podobno bezalkoholowe piwo, które przytaszczyli Skup i Sobala.

 - Wiesz, to ich piwo wcale nie jest bez procentów.

 - Domyśliłam się – szczerzę się, wciąż mając przed oczami Piotrka i Mariana śpiewających do siebie: ‘Jak się masz kochanie’.

 - Tu jest ciszej. Ooo jak dobrze – jęczy, rozkładając się na moich kolanach.

 - Tobie to aż za dobrze - zauważam. W odpowiedzi posyła mi swój krzywy, zadowolony uśmiech. Kręcę z politowaniem głową i zamykam oczy. Dobrze tak przez jakiś czas posiedzieć w jako-takiej ciszy.

 - Ktoś idzie! Do szafy!

I nim się orientuję, stoimy już w ciemnej, ciasnej szafie, mocno do siebie przyciśnięci. W pokoju słychać jakieś podejrzane dźwięki, ale ja nie potrafię się na nich skupić. Czuję, że się duszę. Serce bije mi jak szalone, ręce drżą, oddech przyśpiesza.

 - Wojtek – szepczę z ustami przy jego policzku – Ja chyba mam klaustrofobię.

 - Masz co?

 - Boję się małych zamkniętych pomieszczeń, ciołku! Zrób coś!

 - Cała się trzęsiesz. Pauliś… Co ja mam zrobić?

 - Wyjdźmy stąd.

 - Niee. To nie jest najlepszy pomysł.

 - Dlaczego?

 - Tam… Tam Hain i jakaś…

 - Zrób cokolwiek. Bylebym tylko zapomniała. Możesz… Mmmmmm.

Wyswobadzam dłonie z jego uścisku i delikatnie opieram je na jego klatce piersiowej. Zamykam oczy i mocniej przyciskam usta do jego ust.

Serce dalej tłucze mi jak szalone, oddech ciągle jest zbyt szybki, czuję też, ze dalej cała drżę, ale to małe ciasne pomieszczenie już absolutnie nie ma z tym nic wspólnego. Mój dziwny stan powodują te niesamowite usta i wszędobylskie łapki Wojtka.

 - Lepiej ci?

 - Nie, nie. Jeszcze nie – kręcę głową, ponownie wpijając się w jego usta. Przesuwam dłońmi po jego karku, wplatam palce w jego włosy, próbując jednocześnie wtulić się w niego jeszcze bardziej.

Mój Boże! Nigdy nie pomyślałabym, że ot taki sobie Wojtek w ciasnej, ciemnej szafie Bartka Krzyśka, mógłby sprawić, iż zapragnęłabym zapomnieć o tym, jak skończył się związek moich rodziców i ot tak po prostu się zakochać. W nim zakochać.

Hmm. Szafy są fajne :D