~*III*~

~*III*~

W ciągu kolejnych kilkunastu dni moje życie było istnym cyrkiem. Matt oscarowo grał rolę zakochanego we mnie do szaleństwa, mnie też z niewielkim trudem przychodziło udawanie zainteresowanej nim. Polubiłam go. Alex, którego dopadła kontuzja, ciągle bawił się w podchody, miałam czasami wrażenie, że chciałby, żeby było jak dawniej, ale niestety nie mogło już tak być. I nie chodziło nawet o to, że tak bardzo mnie wtedy zranił. Po prostu w ciągu tych kilku lat skutecznie się z niego wyleczyłam. Zastanawiałam się nawet, czy w ogóle go kochałam, czy po prostu zakochałam się w fakcie, że ktoś taki jak on zwrócił uwagę na kogoś takiego jak ja. Największy problem był jednak z Bartkiem. Był nieznośny jak małe dziecko. I zachowywał się jak typowy pies ogrodnika, sam nie zamierzał dotykać, ale innym też nie miał zamiaru na to pozwalać. Dlatego właśnie wyjazd z Mattem do Stanów był istnym wybawieniem.

 - Nareszcie! Cisza, spokój, zero Kurka – mruczę, rozsiadając się wygodnie w fotelu.

 - Poczekaj, aż dopadnie cię moja rodzinka – uśmiecha się siedzący obok brunet.

 - Jestem na to przygotowana. Poważnie!

 - Na to nie można się przygotować, uwierz. Ja sam czasami mam ochotę zwiać, gdy się na mnie uwezmą.

 - Na szczęście teraz będziesz miał ochronę.

 - W końcu mama da mi spokój – mruczy z komiczną miną – Ona ciągle szuka mi żony. Będzie zachwycona, że sam się tym zająłem.

 - Myślisz, że w to uwierzy?

 - A czemu miałaby nie wierzyć? – spogląda na mnie maślanymi oczyma, a ja parskam śmiechem.

 - Gdy już skończysz z siatkówką, powinieneś poważnie pomyśleć o aktorstwie. Świetnie ci to wychodzi.

 - Tobie też nie najgorzej. Zwłaszcza, jak Alex jest w pobliżu, a ty tak zawzięcie się na mnie rzucasz.

 - Jesteś okropny! Wcale się na ciebie nie rzucam!

 - Może i nie, ale jeśli odegrasz coś takiego przed moją matką, zacznie nam planować ślub. Do czego sumiennie dołączą się wszystkie ciotki i kuzynki – wzdycha głęboko – Strasznie to czasami męczące, ale nie potrafię sobie nawet wyobrazić, żeby ich nie było.

Uśmiecham się pod nosem, widząc jego szczęśliwą minę. Niezaprzeczalnie cieszy się z tego spotkania z rodziną. Niektórych nie widział pewnie od wieków, co przy jego zawodzie jest zupełnie normalne. W domu jest gościem. Ale wraca. Ja nie byłam w Polsce od ponad pięciu lat. Nie miałam do kogo wracać…

 - Posmutniałaś – zauważa.

 - Pomyślałam o rodzicach. Miałam 16 lat, gdy zginęli w wypadku…

Nic nie mówi. Zaciska swoją wielką dłoń na mojej, to zupełnie wystarcza. Opieram głowę na jego ramieniu i zamykam oczy. Dobrze jest mieć go przy sobie – przebiega mi przez głowę – dobrze byłoby mieć go zawsze…

Przesuwając wolno dłońmi po ramionach Matta, kątem oka obserwuję jego matkę i towarzyszące jej ciotki, babki i kuzynki. Szepczą coś do siebie, chichoczą, ani na moment nie spuszczając z nas swoich oczu. Matt miał rację, one już planowały nam ślub, a przecież my tylko tańczyliśmy.

 - One mnie przerażają – mruczę, przysuwając się bliżej niego.

 - Jutro wyjeżdżamy, dasz radę – patrzy mi w oczy z tym swoim uśmieszkiem – Powinienem ci ładnie podziękować. Przynajmniej one nie przyprowadzają mi jakichś…

 - Nie kończ. Matti, zrobiłbyś dla mnie to samo. Właściwie robisz.

 - Czyli jesteśmy kwita? – szczerzę się – Matt, chyba powinniśmy im wytłumaczyć, że my to tak nie na poważnie. Po co robić im nadzieję?

 - Maja, z nimi nie wygrasz, uwierz. One wiedzą swoje. Ale możesz spróbować – zatrzymuje się nagle i pociąga mnie w ich kierunku.

 - Och Matti, jak wy słodko razem wyglądacie – zachwyca się jego matka.

 - A ja już zaczynałam tracić nadzieję, że znajdziesz sobie jakąś miłą panienkę bez naszej pomocy – dodaje któraś z kuzynek.

 - A Maja to ładna dziewczyna – babcia oczywiście też musiała dodać coś od siebie.

 - A jakie dzieci ładne będą!

 - Ale my nie… - próbuję coś powiedzieć, ale niestety kochane kobiety nie dają mi dojść do słowa.

 - Oczywiście, że nie! Dzieci dopiero po ślubie!

 - No właśnie, Matti, to kiedy ślub?

 - Będziesz pierwszą osobą, która dowie się o tym, że się żenię mamo, obiecuję. A teraz przepraszam, porywam Maję na spacer.

Nigdy raczej nie pociągały mnie spacery w blasku księżyca. Przestałam być niepoprawną romantyczką, wierzącą w wielką miłość do końca życia w dniu, w którym odszedł Alex. Starałam się twardo stąpać po ziemi i nie bujać w obłokach. I co najważniejsze, nie wyobrażać sobie Bóg wie czego po jednym czy dwóch spotkaniach.

Ale z Matthew było inaczej. I chociaż dobrze wiedziałam, ze to tylko gra, nic poważnego, w mojej niepoprawnej głowie zrodziła się myśl, że miło byłoby móc spacerować z nim tak częściej. Dużo częściej. Po raz kolejny zapragnęłam, żeby został ze mną już na zawsze.

 - Zamyśliłaś się – zauważa, wyrywając mnie z dalekiej podróży – Gdzie byłaś?

Tutaj, z tobą.

 - Tu i tam – uśmiecham się krzywo, spoglądając na niego kątem oka – Wiesz, tak tu cicho i spokojnie, że czuję się trochę nieswojo. Przywykłam już do tego meczowo-treningowego zamieszania i chaosu.

 - Taaak, można to naprawdę polubić.

 - Oto zdanie eksperta! – żartuję sobie, a on mrozi mnie tym swoim ciemnoszarym spojrzeniem. Jednak gdy nasze spojrzenia się krzyżują, wyraz jego oczu nagle się zmienia. Nabierają dziwnego, ciepłego blasku. Wyprzedza mnie, zatrzymuje się i przyciąga do siebie tak, że opieram czoło na jego ramieniu. Na skroni czuję powiew jego gorącego oddechu, mój żołądek zdaje się żyć swoim życiem. Serce też.

 - Jesteś skarbem, maleńka – mruczy, po czym pochyla się przyciskając usta do moich ust.

Powrót do Moskwy trochę mnie przerażał, ale wcale nie było tak źle. Zdecydowanie na plus przemawiał fakt, że Alex w końcu wrócił do siebie. Na horyzoncie ciągle jeszcze zostawał Kurek, ale jego Nat starała się trzymać krótko. Strasznie zazdrosna z niej dziewczyna. Najwidoczniej nie do końca jest pewna tego, co Bartek do niej czuje. Ale żeby we mnie widzieć zagrożenie? Przecież ja swojego księciunia już odnalazłam. Za oceanem, w innej strefie czasowej, ale jednak.

 - Maja! No wreszcie jesteś! – Bartosz, jak to on, biegiem rusza w moją stronę i porywa mnie w ramiona, kręcąc się dookoła własnej osi.

 - Bartosz, zachowuj się jak dorosły facet, dobrze? Co o tobie pomyśli twoja dziewczyna?

 - Narzeczona – wcina się do rozmowy Natalia, przeczesując włosy palcami i całkiem przypadkowo chwaląc się pierścionkiem.

 - Dzieciaku! Gratulacje! – zaciskam ramiona na kurkowej szyi.

 - A jak tam ty i ten… Nie przyjechał tu z tobą?

 - Nie mógł niestety – uśmiecham się do blondynki, nie mówiąc nic więcej.

 - Tak to już z nimi jest, wykorzystają i zostawią – kiwa głową ze zrozumieniem.

 - Wiesz coś na ten temat, tak?

 - Ale chyba w ciąży nie jesteś?! – drze się Kurek.

 - Nie wiem, Bartuś. Jeszcze za szybko, żeby to stwierdzić – uśmiecham się szeroko, wyciągając z torebki białą, grubą teczkę – Wiecie co tu mam, smerfy?! – drę się tak, żeby wszyscy mnie usłyszeli.

 - Premie? – odzywa się Grankin.

 - Żartowniś. Panowie, ten tydzień jest naszym ostatnim wspólnym tygodniem. Potem pakuję manatki i wyjeżdżam.

 - No chyba nie powiesz mi, że do niego! – piszczy Bartek – Nie możesz! To mój przyjaciel!

 - Tak, Bartosz, ja wiem. Ale z miłością nie wygrasz…

I to by było na tyle :)