II

~*II*~

Podanie Kurkowi własnego adresu było z mojej strony wielkim błędem, chociaż przekonałam się o tym w zasadzie niedawno. Początkowo zjawiał się co jakiś czas, za każdym razem się zapowiadając. Prosił wtedy, żebym robiła swoje popisowe czekoladowe ciasto i miała w szafce tę herbatę, którą uwielbiał. To mogłam jeszcze zdzierżyć. Nie było to zbyt uciążliwe. Ba, było nawet przyjemne. Było, do czasu.

Z upływem czasu przyłaził coraz częściej i jednocześnie coraz rzadziej były to wizyty zapowiedziane. Nie, żebym go nie lubiła, broń Boże. Po prostu czasami naprawdę byłam zajęta, a on potrafił zawracać mi głowę, przez całe popołudnie i wieczór. Zwłaszcza wtedy, gdy dopadły go kontuzje. Znudzony Kurek, to bardzo nieznośny Kurek…

Siedzę nad stertą klubowych dokumentów, gdy do moich uszu dociera dźwięk otwieranych drzwi. Wiem, że to on. Mogłabym powiedzieć, że wyczuwam go wręcz po zapachu, co nie do końca odbiegałoby od prawdy. Kurkowe perfumy czuć już w salonie, chociaż on dopiero co zaczął zdejmować kurtkę.

 - Powinieneś tu zamieszkać, naprawdę – mruczę sarkastycznie, gdy pojawia się w drzwiach.

 - Nie mam zamiaru – przysiada na biurku, nie odzywając się ani słowem. Wiem, na co czeka.

 - No już. Gadaj – podnoszę głowę, by spojrzeć mu w oczy. Mrugam trochę nerwowo, gdy zdaję sobie sprawę, jak jest blisko.

 - Chciałem ci tylko powiedzieć, że już ci nie będę się zwalał na głowę. Jutro przyjeżdża Natalia i jestem pewien, ze razem jakoś wymyślimy coś, co zajmie nam nudne popołudnia i wieczory – szczerzy się, a ja nie rozumiem, o czym do mnie mówi. Jest zdecydowanie za blisko.

 - Czekaj, czegoś nie rozumiem. Kto to jest Natalia? I czemu mówisz mi o niej dopiero teraz, przecież na pewno dużo wcześniej wiedziałeś, ze przyjedzie.

 - Natalia to moja dziewczyna. Nie chciałem ci głowy zawracać… Bo wiesz, ja tak się cieszę, że ona przyjedzie, że pewnie gdybym ci powiedział wcześniej, cały czas bym o niej gadał. O widzisz? Już gadam tylko o niej – uśmiecha się przepraszająco.

Nawija dalej, ale ja już go nie słucham. Z jego poplątanych wypowiedzi wyłapuję tylko jedno słowo. Natalia. Jego dziewczyna. Niewidzącymi oczyma wpatruję się w ścianę. On nie jest sam. Co ja sobie w ogóle myślałam? Że gwiazda światowej siatkówki, ktoś, kto ma takie oczy i usmiech, jest sam? Przecież on kilka miesięcy temu skończył już 24 lata. Mój ojciec w tym wieku miał już żonę i dziecko…

 - Słuchasz mnie w ogóle?

 - Nie – uśmiecham się krzywo, opanowując chęć wyrzucenia go z mieszkania.

 - Maja, ja wiem, że możesz być zła, ale…

 - Powiesz o niej jeszcze słowo, to oberwiesz, obiecuję ci to.

 - Więc nie jesteś zła?

 - Zła o co?

 - O Nati.

 - Kurek, imbecylu! Czy ty uważasz, że ja… Że ja cię… Kurek, popierdoliło cię?!

 - Więc… A Grankin mówił, że ty mnie kochasz!

Kodowanie: zabić Grankina przy najbliższej okazji. Albo chociaż postraszyć, go że ukatrupię.

 - Bartek, przyjaźnimy się. Wybacz, ale nie mogłabym cię kochać. To byłoby jak kazirodztwo – dziwię się samej sobie, że te kłamstwa tak łatwo przechodzą mi przez gardło. Bo ja zdecydowanie mogłabym się w nim zakochać. Myślę nawet, że proces ten już od kilku tygodni jest w toku.

 - Świetnie! Natka przyjedzie jutro, pewnie będzie chciała odpocząć, ale pojutrze musisz wpaść na kolację! Musicie się poznać!

 - Jasne, Bartek. Na pewno przyjdę. Dzięki za zaproszenie.

 - To ja ci już nie będę dupy zawracał. Pracuj sobie spokojnie. Do zobaczenia jutro na treningu! – wrzeszczy, idąc w stronę korytarza. Po chwili słyszę zatrzaskujące się za nim drzwi.

 - Pracuj spokojnie – prycham pod nosem – Teraz to na pewno będę w stanie. By cię diabli wzięli, Kurek!

Nieszczęścia chodzą parami. Babcia zawsze mi to powtarzała, a ja za każdym razem tylko głupkowato się uśmiechałam. Bo czemu by nie? Nigdy nie miałam aż takiego pecha, by przyciągać dwie tragedie jednocześnie. Nie miałam aż do dziś.

Stoję przy wejściu na halę i kompletnie nie wiem co ze sobą zrobić. Z jednej strony widzę Kurka z dziewczyną, z drugiej zaś, co dołuje mnie chyba bardziej od Bartka i Nat, zauważam Alexa. Co on tu robi? I jak może po tym co zrobił, tak po prostu mi się przyglądać? Jak może się tak do mnie uśmiechać? Jak może tu w ogóle być?

 - Maja! – woła, ruszając w moją stronę.

Mam wielką ochotę wycofać się i zamknąć się w swoim gabinecie, jak najzwyklejszy tchórz. Robię nawet kilka kroków w tył, ale wpadam na coś twardego, co jednak ścianą nie jest. Odwracam się i staję twarzą w twarz z szarookim brunetem. Z roztargnieniem spoglądam najpierw w jego oczy, a potem na dłonie. Brak obrączki to dobry znak. Nieznajomy, zupełnie jakby czytał w moich myślach, z uśmiechem na ustach unosi brwi do góry. A potem, jak gdyby nigdy nic, pochyla się i dotyka ustami mojego policzka.

 - Tęskniłaś, mała? – pyta, z przekornym błyskiem w oczach.

 - Przecież nie było cię tylko tydzień – macham znudzona ręką, po czym z cichym piskiem rzucam się mu na szyję.

 - Należy ci się Oscar. Świetna gra, taka realistyczna – szepcze mi do ucha. Wyczuwam, że się uśmiecha.

 - Chyba Złota Malina – burczę.

Odrywam się od niego, a on obejmuje mnie ramieniem i przyciąga do swojego boku, zupełnie jakby robił to od zawsze. I nagle przestaje się liczyć Kurek i jego dziewczyna oraz zbliżający się z zaskoczoną miną Vołkow. Czuję się bezpiecznie, zupełnie, jakbym mogła stawić czoło całemu światu. I wygrać.

 - Cześć, Lex! Co tam u ciebie? – pytam z lekko wymuszonym uśmiechem. Brzmi to nawet nie najgorzej, prawie zupełnie swobodnie.

 - W  zasadzie nic nowego – mówi trochę zbity z tropu – Ale widzę, że u ciebie trochę się zmieniło.

 - Chyba nie myślałeś, że po pięciu latach nadal będę ryczeć przez ciebie w poduszkę? – nie wierzę, że powiedziałam coś takiego.

 - Nie… Nie, nie myślałem… Szczęściarz z ciebie, Anderson – kiwa głową, patrząc na ciągle przytulającego mnie bruneta.

 - To ja jestem szczęściarą – wbijam kolejną szpilę. Niech odczuje chociaż małą namiastkę tego, co ja przeżyłam pięć lat temu – Wybacz, ale… Sam rozumiesz – uśmiecham się przepraszająco, po czym chwytam dużą i ciepłą dłoń bruneta, wyciągając go za sobą na korytarz.

We własnym gabinecie, wreszcie naprawdę bezpieczna, opieram się o drzwi i wzdycham głęboko. Patrzę na mojego bohatera, uśmiechając się trochę niepewnie.

 - Tłumacz się – mówi, ciągle jednak się uśmiecha.

 - Do Kurka przyjechała dziewczyna, cholerny idiota nic mi nie powiedział! I jakby tego było mało, przypałętał się jeszcze Alex! Nie wiem po jaką cholerę! Pięć lat go nie było! Cholerne pięć lat! I co? Myśli sobie teraz, że może od tak wrócić i wszystko będzie jak dawniej?! Ooo niedoczekanie jego! – wyrzucam z siebie słowa z prędkością serii z karabinu maszynowego – Potrzebuję przyjaciela.

 - Dobrze się składa, bo ja potrzebuję przyjaciółki – szczerzy się wesoło, jego oczy błyszczą się jak dwa diamenciki – Kuzynka wychodzi za mąż. Jeżeli pojadę sam, matka znów będzie się nade mną znęcać. A do tego trener szuka mi dziewczyny.

 - To się naprawdę dobrze złożyło – kiwam głową, podchodząc do niego – Jestem Mariola Ratajczyk. Po prostu Maja – dodaję, widząc jego przerażoną minę.

 - Maja – powtarza ze skupioną miną – Matt Anderson. Osobisty odstraszacz byłych chłopaków.

 - Cuuudnie!

Ciągle jestem... 

Oni też są. Zdecydowanie są.

Może torcik?? ^^