Trzy

Trzy

Do niezapowiedzianych wizyt jego przyjaciół zdążyłam już przywyknąć, dlatego nie bardzo zaskakuje mnie widok dwóch uśmiechniętych twarzy na klatce. Otwieram drzwi i wpuszczam ich do środka. Nie muszę nawet mówić, by czuli się jak u siebie. Oni to wiedzą. Chociaż Andrzej twierdzi, że odkąd z nim mieszkam, oni bardziej hamują swoje dzikie zapędy i nie wyżerają mu wszystkiego z lodówki.

 - Chcecie coś do picia? - pytam, wchodząc do salonu, gdzie duże dzieci uruchamiają już PlayStation.

 - A mogłabyś zrobić takie kanapki, jak miałaś ostatnio? Były pycha! - pyta Dawid, robiąc błagalną minę.

 - Aga cię nie dokarmia? – szczerzy się Marcin, ale Dawid, zajęty odplątywaniem jakichś kabli, nie zwraca na niego uwagi.

 - Na to wygląda - mrugam do niego i znikam w kuchni.

Przygotowując kanapki, słucham ich genialnej wymiany zdań na temat ostatniego meczu piłkarskiego naszej Ekstraklasy. Po chwili jednak rozmowa ucicha, słychać tylko odgłosy trwającej pomiędzy dwoma z nich walki na śmierć i życie. I gdybym nie wiedziała, że cała trójka dawno już jest pełnoletnia, pewnie pomyślałabym, iż mam w salonie grupkę przedszkolaków.

 - Smacznego - mówię, kładąc kanapki na stoliku.

Marcin, który czeka na swoją kolej gry, rzuca się na talerzyk, jakby nie jadł od tygodnia. Ale u nich to normalne. Są wiecznie głodni. Przez te prawie cztery miesiące mieszkania z Wroną zdążyłam się o tym już przekonać. Bo gdy tylko wraca z treningu napada na lodówkę, a potem idzie spać. No chyba, że uruchomi mu się jego wrodzone ADHD. Wtedy próbuje wyciągać mnie na spacery, albo, tak jak dziś, zaprasza do siebie kolegów.

 - Ej! Kipek! Bo wszystkie zeżresz! – burzy się Dawid.

 - Masz, to graj – bełkocze Marcin z pełnymi ustami.

 - Ej! Mam pomysł! – drze się nagle Wrona, wywołując u chłopaków stan przedzawałowy. Mnie jego nagłe olśnienia nie doprowadzają już do palpitacji serca. Przywykłam.

 - Coś znów wymyślił?

 - Tańczmy!

 - Masz na myśli… Taniec towarzyski? – Konar zabawnie porusza brwiami, wywołując u mnie wybuch śmiechu.

 - Taniec erotyczny! A Kaja oceni, który z nas jest najlepszy!

 - Wrona! – wrzeszczę, rzucając w ten jego głupi łeb poduszką – Bez takich!

 - Właśnie! To kobieta ciężarna jest! Jeszcze nam tu rodzić zacznie! – popiera mnie Marcin.

 - I to nie będzie sprawiedliwe. W końcu każda zawsze wybierała Wronę! Z nim nikt nie wygra!

 - Jak to każda? – marszczę czoło, wpatrując się w nich z wyczekiwaniem.

 - No bo wiesz… - zaczyna Marcin – Jak Andrzej nie miał jeszcze ciebie, często chodziliśmy na imprezy i…

 - No i jak on zaczynał tańczyć, to kurde, jak w Pulp Fiction czy innym Dirty Dancing! Każda była jego! – wciął mu się w zdanie Dawid.

 - Przesadzacie – burczy Wrona, chowając się za poduszką.

A ja wiem, że nie przesadzają. Nie widziałam wielu tańczących siatkarzy, w zasadzie, to widziałam tylko tę trójkę, która siedzi teraz przede mną. Mieli całkowitą rację. Nikt nie poruszał się po parkiecie tak, jak Andrzej. Miał świetne poczucie rytmu, nogi mu się nie plątały, a gdy tańczyłam z nim na tamtej imprezie, miałam czasami wrażenie, ze frunę. Może dlatego, że on był kilkadziesiąt centymetrów wyży ode mnie i czasami mnie podnosił, a może całkiem z innego powodu…

Chłopaki wychodzą dość późnym wieczorem. Piotrek przełożył im poranny trening na późniejszą godzinę, więc mogli trochę poszaleć. Wronie jednak ciągle jest za mało. Czasami mam wrażenie, że brakuje mu kilku klepek. Tak jest też w tej chwili.

Kręcę z politowaniem głową, obserwując, jak próbuje naśladować tancerki z jakiegoś teledysku. Siadam na kanapie i czekam, aż mu ten atak przejdzie. Zazwyczaj kończy się on wraz ze skończeniem klipa… Ale nie dziś. Dziś Andrzej ma w sobie niezniszczalne pokłady energii.

 - Kajciaaa?? – mruczy, padając przede mną na kolana – A może bym tak… Zatańczył?

 - Właśnie to robiłeś, Wrona.

 - Zatańczył tylko dla ciebie.

 - Chyba nie rozumiem – marszczę czoło, wpatrując się w jego błyszczące oczy.

 - Kipek i Konar już poszli – strzela brwiami – Moja propozycja jest nadal aktualna.

 - Jesteś chory psychicznie! – odpycham go od siebie i ruszam do sypialni – Nie waż się przyłazić, dopóki nie przejdzie ci ta psychoza!

Zatrzaskuję za sobą drzwi i, wzdychając głośno, kładę się na łóżku. Leżę tak, wpatrując się w sufit i myślę. Myślę o nim. Jest szalony, czasami mam wrażenie, że aż za bardzo, często gada od rzeczy i proponuje mi tańce erotyczne, ale… Ale ja go kocham. I nie wyobrażam sobie bez niego życia. Bez niego i naszego maleństwa.

 - Mogę wejść? – jęczy, uchylając drzwi.

 - Uspokoiłeś się?

 - Tak – odpowiada potulnie.

 - To wchodź – mówię, chociaż jego nagłe opanowanie wydaje mi się podejrzane. Jego wariacje nigdy tak szybko nie mijały.

I jakby na dowód moich rozmyślań, on włącza jakąś dziwną piosenkę na swoim telefonie i zaczyna kręcić mi tyłkiem przed nosem.

 - Jesteś chory! – piszczę, przykrywając głowę poduszką.

Muzyka jednak nie cichnie. Lekko zsuwam poduszkę z twarzy. Wrona dalej tańczy odwrócony do mnie tyłem. Kręci tyłkiem, podwijając koszulkę. Po chwili ściąga ją i rzuca w moją stronę. Odwraca się, wlepiając we mnie to magnetyczne spojrzenie, a ja czuję, jak poduszka opada mi na kolana. Siadam wygodniej i czekam na dalszy ciąg przedstawienia.

Kładzie dłonie na guziku swoich spodni i bawi się, raz go odpinając, raz zapinając. W końcu odpina go i przenosi ręce na rozporek. Robi z nim dokładnie to samo, co z guzikiem. Wreszcie daje sobie z nim spokój i wolno zaczyna zsuwać spodnie z dół. Tanecznym krokiem podchodzi bliżej i znów odwraca się tyłem, kręcąc zadkiem. Chęć klepnięcia jest silniejsza ode mnie.

 - Eeej! – piszczy, odskakując jak poparzony – Nie dotykamy! Podziwiamy!

 - Też ci tak kiedyś powiem! – burczę z udawanym oburzeniem.

Na nim to jednak nie robi żadnego wrażenia. Wraca do swojego tanecznego świata, rzuca spodnie w kąt pokoju, a ja parskam śmiechem. Skarpetki i bokserki to nie jest dobre połączenie. Gdy się orientuje, o co mi chodzi, szybko próbuje się pozbyć skarpetek. Niestety traci równowagę i ląduje gdzieś pomiędzy szafą a łóżkiem.

 - Wszystko w porządku? – przechylam się, patrząc na niego z góry.

 - Boli mnie d… Dooobrze jest – poprawia się szybko z wesołym wyszczerzem.

 - Mogę być z tobą szczera?

 - Noo… - zgadza się niepewnie.

 - Z tym tańcem to do cyrku nadajesz się idealnie.

 - Pójdę. Jeżeli ty zostaniesz moim treserem.

 - Treserem mówisz? Więc zgadzasz się na chodzenie po linie i skakanie przez płonące obręcze?

 - Boże, czemu mnie każesz taką wredną kobietą w łóżku?! – drze się, unosząc ręce do góry i patrząc w sufit.

 - Źle ci? – pytam.

Nie odpowiada. Wzrusza ramionami i znika w łazience.

Idiotka.

Andrzej trzeci, przedostatni :)